บทที่ 122 รังแกคนอ่อนแอและกลัวคนแข็งแกร่ง

ทว่าเธอกลับยังคงมีท่าทีเย็นชาและไร้อารมณ์ตั้งแต่ต้นจนจบ ใบหน้านั้นเรียบเฉยประหนึ่งรูปปั้นหินสลัก

แววตาของภวัตฉายประกายความประหลาดใจวูบหนึ่ง เขาอดสงสัยไม่ได้ว่า สำหรับถ้อยคำผรุสวาทที่ทิ่มแทงหัวใจเหล่านั้น เธอสามารถทำใจให้ด้านชาและไม่รู้สึกรู้สาได้จริงๆ หรือ?

เพราะคนเหล่านั้น... ล้วนแต่เป็นสายเลือดเดี...